Koninklijke column
Mijn collega stond daar alleen
Koning Dicky over gezag, uitstraling en het pijnlijke moment waarop een vorst sprak tegen leegte.
Vanuit mijn schrijfkamer in Dickyland keek ik naar de beelden uit Amerika. Daar stond mijn collega Willem Alexander op een leeg plein te spreken. Geen menigte, geen warmte, geen koninklijke grootsheid. Alleen stilte en ongemak.
Met stijgende verbazing heb ik de beelden uit Amerika bekeken. Daar stond mijn collega Willem Alexander op een leeg plein een toespraak te houden alsof hij een vergeten gids was bij een gesloten monument. Geen publiek, geen beweging, geen waardigheid. Alleen ruimte en een vorst die dacht dat dit een groot moment was.
Alsof het tafereel nog niet ongemakkelijk genoeg was, begonnen tijdens zijn woorden ook nog eens de kerkklokken luid te slaan. Een duidelijk signaal dat het moment voorbij was, of misschien nooit had moeten beginnen. Toch sprak hij onverstoorbaar verder.
Een echte koning voelt het moment
Dat is geen kracht. Dat is het missen van gevoel voor timing en omgeving. Een echte koning weet wanneer hij spreekt, waar hij spreekt en vooral voor wie hij spreekt. Leiderschap vraagt meer dan een microfoon en ingestudeerde zinnen.
Wanneer ik een toespraak houd in Dickyland, doe ik dat voor mijn volk. Voor burgers die luisteren, leven en betrokken zijn. Niet voor een leeg pleintje waar zelfs de duiven al zijn vertrokken. Een vorst zonder volk is slechts een man met een titel.
Koningschap draait niet om protocollen, lintjes en nette teksten op papier. Het draait om uitstraling, natuurlijk gezag en verbondenheid met de mensen. Wie op een verlaten plein blijft doorpraten terwijl de klokken hem overstemmen, begrijpt het ambt niet.
Mijn collega heeft opnieuw laten zien dat een kroon dragen iets anders is dan een koning zijn. Nederland verdient meer dan een voorstelling zonder publiek.